Māori chief, late 18th century

Māori Moko in 1908

Moko (maorys. Tā moko, czyt. taa moko) - rutynowy maoryski tatuaż ciała i twarzy. Jeden z elementów tożsamości i dziedzictwa narodowego autochtonicznej ludności Nowej Zelandii.

Referencje

• Hiroa, Te Rangi (Sir Peter Buck)(1974). The Coming of the Maori. Second Edition. First Published 1949. Wellington:
• Jahnke, Robert and Huia Tomlins Jahnke, ‘The politics of Māori wygląd and design’, Pukenga Korero (Raumati (Summer) 2003), vol. 7, no. 1, pp. 5-31.
• King, M., and M. Friedlander, Moko: Māori Tattooing in the 20th Century, (1992) 2nd ed., Auckland: David Bateman.
• Robley, Major-General, Moko, or Māori Tattooing, (1896) digital edition from New Zealand Electronic Text Centre
• Nikora, Linda Waimarie, Mohi Rua and Ngahuia Te Awekotuku, ‘Wearing Moko: Māori Facial Marking in Today’s World’, in Nicholas Thomas, Anna Cole and Bronwen Douglas (eds.), Tattoo. Bodies, Art and Exchange in the Pacific and the West, London: Reacktion Books, pp. 191-204.
• Te Awekotuku, Ng., ‘More than Skin Deep’, in Elazar Barkan and Ronald Bush (eds.), Claiming the Stone: Naming the Bones: Cultural Property and the Negotiation of National and Ethnic Identity (2002) Dola Angeles: Getty Press, pp. 243-254.
• Te Awekotuku, Ng, ‘Tā Moko: Māori Tattoo’, Goldie, (1997) exhibition catalogue, Auckland: ACAG and David Bateman, pp. 108-114.

Zobacz też

• Mokomokai
• Haka

Linki zewnętrzne

• Ta Moko A website about Māori body art
• Ta Moko Another website about Māori body art
• Museum of New Zealand Te Kufa Tongarewa Online Resources on Moko
• Images relating to moko from the collection of the Museum of New Zealand Te Gęba Tongarewa
• Links from Māori arts site
• New Zealand Electronic Text Centre collection on Ta Moko, mokamokai, Horatio Robley and his art. A bibliography provides further links to other online resources.

Po zdobyciu tytułu Miss Hellas reprezentowała Grecję w finale Miss Europe w Kijowie w 1997 roku. Była czwartą Greczynką, która zdobyła tytuł Miss Europe.

Wygrała także helleński kres Elite Forma Look.

Historia

Tradycja odzieży “olejakowej” sięga kilkuset lat. Żeglarze na całym świecie poczynając od Szkocji, Kanady, Australii i Nowej Zelandii potrzebowali odzieży wierzchniej zapewniającej ochronę zanim niebywale niekorzystnymi warunkami panującymi na morzach i oceanach.

Początkowo by zachowywać się poprzednio wciąż wiejącym, zimnym, silnym wiatrem natomiast wodą morską i deszczem zaczęto użyć do szycia płaszczy i pałatek materiału z płótna żagli nasączonego olejem lnianym. Wytworzona w ów wybieg strój była niesamowicie trwała ondulacja i ogromnie efektywnie chroniła swych właścicieli poprzednio deszczem i wiatrem. Owszem narodził się oryginał dzisiejszych “olejaków”.

W XIX w. płótno z żagli zastąpiono tkaniną z bawełny i z racji temu stały się lżejsze i trwalsze. Lada dzień “Olejaki” przyjęły się na całym świecie i nie właśnie wśród ludzi morza mimo to oraz wśród farmerów,Stockmanów i kowbojów.

Następny potężny wzrost technologiczny nastąpił w okresie międzywojennym jak to zastąpiono nasączanie materiałów olejem lnianym na impregnację wcieraną parafiną. Odwrócenie środka impregnującego sprawiła, iż kostium “olejakowa” stała się w wyższym stopniu oddychająca i nie żółkła z upływem czasu. Tworzywo stał się mniej pryncypialny i umożliwiał większą swobodne w poruszaniu się.

W czasie II wojny światowej płaszcze “olejakowe” były używane jak ochronne odzież wierzchnie na rzecz marynarzy alianckich łodzi podwodnych i statków. To z racji marynarzom płaszcze stały się wyjątkowo popularne wśród motocyklistów na całym świecie po II wojnie światowej. Mityczny He Guevara używał płaszcza olejakowego w czasie swojej słynnej podróży motocyklowej przez Amerykę Łacińską.

Dzisiejsza odzienie “olejakowa” zachowała schematyczny estetyka i później cechuje się doskonałą odpornością na wiatr i wysyp w pobliżu zachowaniu oddychalności materiału. W pobliżu produkcji nie używa się gdy kiedyś grubego płótna mimo to najwyższej jakości bawełnę.

Do produkcji markowej odzieży “olejakowej” wykorzystuje się najlepszą na świecie gęsto tkaną bawełnę egipską o najdłuższych i najmocniejszych włóknach. Fatałaszki olejakową produkują takie firmy gdy: Henri Lloyd, Barbour, Backhouse, Norsewear, Driza-Bone.

Linki przykładowych firm produkujących “olejaki”

• Henri Lloyd Anglia(en)
• Norsewear Nowa Zelandia(en)
• Backhouse Nowa Zelandia(en)
• Barbour Anglia-Szkocja(en)
• Jacaru Australia(en)
• Driza-Bone Australia(en)

Gdy miała pięć lat, jej ród wyemigrowała do USA. Wychowała się w stanie Michigan. Dzisiaj mieszka w Dola Angeles. Jest starszą siostrą znanego gitarzysty - Tomo Miličevića - członka grupy 30 Seconds to Mars.

Filmografia

• 2006 Potęga strachu (Running Scared) w charakterze Mila
• 2006 The Adventures of Beatle Boyine jak Friday Green
• 2006 The Plague w charakterze Jean Raynor
• 2006 Casino Royale jak Valenka
• 2005 Her Minor Thing w charakterze Zsa Zsa
• 2005 Jak w niebie (Just Like Heaven) jak Katrina
• 2005 Slipstream w charakterze Sarah
• 2004 Frankenstein w charakterze Erika
• 2003 Mail Odznaczenie Bride w charakterze Nina
• 2003 Do diabła z miłością (Down with Love) w charakterze Yvette
• 2003 To właśnie miłość (Love Actually) w charakterze Stacey, amerykańska dziewczyna
• 2003 Zapłata (Paycheck) w charakterze Maya-Rachel
• 2002 Impostor: Badanie na człowieczeństwo (Impostor) w charakterze Oblubienica z gangu
• 2002 Four Reasons jak Modelka
• 2001 Bez pamięci (Head Over Heels) jak Roxana
• 2001 Fenomen żonatego faceta (Mind of the Married Man, The) jak Missy
• 2001 Vanilla Sky w charakterze Emma
• 1999 Całując eldorado (Kiss the Sky) w charakterze Ilse
• 1999 Ta przebrzydła miłość (Love Stinks) w charakterze Amber
• 1998 Nekrolog (Postmortem) w charakterze Gwen Turner
• 1998 Crazy Six jak Anna
• 1998 Wojacy na odznaczenie (Army Show, The) w charakterze Lana Povac
• 1997 Dziecko diabła (Devil’s Child, The)
• 1998 Jerry Maguire w charakterze Former Girlfriend

Linki zewnętrzne

• Ivana Milicevic w bazie Sieć Movie Database (IMDb) (en)

Była na okładkach takich czasopism kiedy Time, Vogue, Harper’s Bazaar, Numero.Brała wkład w kampaniach Gucci, Tommy Hilfiger, Escada, Dolce & Gabbana, Valentino, Versace. W lipcu 2007 r. znalazła sia na korona drzewa Forbes z zarobkami $1,5 milionów. W kwietniu 2005 wzniosła się na piatą pozycje z zarobkami $6 milionów. Od 2007 roku jeden z aniołków Victoria’s Secret

No marka – krój w modzie, którego założeniem jest noszenie odzieży bez widocznego marka firmy producenta. Forma ów nie jest spętany z żadną subkulturą młodzieżową.

Historia

Początki kontestacji marki przypadły na lata dziewięćdziesiąte i polegały m. in. na noszeniu odzieży odwróconej na lewą stronę.

Przypisy

1. ↑ 1,0 1,1 1,2 Paweł Piller: No Marka (r) (pl). .
2. ↑ 2,0 2,1 Barbara Samborska: Bezimienni (pl). .
3. ↑ Sroka, Magdalena, Andrzej Grabarczuk, ”"No marka” znaczy istotność”, Gazeta Wyborcza, 2/08/2007 (pl). 
4. ↑ Remigiusz Okraska: No Marka, No Klein (en). .
5. ↑ Naomi Klein, koncerny i zagarnianie przestrzeni publicznej (pl). .
6. ↑ Q Magazine - October 2000 - By Danny Eccleston (en). .

Prawdziwe nazwisko
Olga Kurylenko

Data i obszar urodzenia
14 listopada 1979
Berdiańsk,  ZSRR (Teraz  Ukraina)

Profil w bazie IMDb

Olha Kostiantyniwna Kurylenko ukr. Ольга Костянтинівна Куриленко (ur. 14 listopada 1979 w Berdiańsku) - ukraińska modelka i aktorka.

Od 2005 roku zabawa w filmach (głównie francuskich). Przełomem w jej karierze była ziemia orna w francuskim thrillerze Le Serpent z 2006 roku. W ostatnim czasie wystąpiła u boku amerykańskiego aktora Timothy’ego Olyphanta w filmie Hitman. Zagra również w kolejnej (22) części filmu o przygodach James’a Bonda, kto ukaże się na początku listopada 2008 i będzie nosił tytuł “007 Quantum of Solace”.

Filmografia

• L’ Annulaire (2005) jak Iris
• Le Serpent (2006) jak Sofia
• Zakochany Paryż (Paris, je t’aime, 2006) w charakterze Femme Fatale
• Hitman (2007) jak Nika
• Tyranny (2008) w charakterze Grymas Harud
• 007 Quantum of Solace (2008) w charakterze Camille

p • d • e
Dziewczyny Bonda

Ursula Andress • Zena Marshall / Daniela Bianchi • Eunice Gayson / Dobre imię Blackman • Shirley Eaton / Claudine Auger • Luciana Paluzzi / Akiko Wakabayashi • Mie Hama / Diana Rigg • Angela Scoular / Jill St. John • Lana Wood / Jane Seymour • Madeline Smith / Britt Ekland • Carmen de Sautoy / Barbara Trach • Caroline Munro / Lois Chilles • Corinne Clery / Carole Bouquet • Cassandra Harris / Maud Adams • Kristina Wayborn / Tanya Roberts • Grace Jones / Maryam d’Abo / Carey Lowell • Talisa Soto / Izabella Scorupco • Famke Janssen / Teri Hatcher • Michelle Yeoh / Sophie Marceau • Denise Richards / Halle Berry • Rosamund Pike / Eva Green • Caterina Murino / Olha Kurylenko • Gemma Arterton

Pochodzi z muzułmańskiej rodziny nomadów z klanu Darod. Jej opinia oznacza “nieurodzajny kwiecie”. Jej pingwin i duet kuzynki poległy z powodu tradycyjnego obrzezania. Uciekła z domu z powodu nakazu małżeństwa z 61-letnim mężczyzną. Przebywała u rodziny w Mogadiszu, a odtąd w domu wuja w Londynie. Pracowała w McDonald’s.

Odkryta przez fotografa, trafiła na okładkę kalendarza Pirelli. Reklamowała pachnidło Chanel.

Mieszka w Wiedniu z synem, którego ojcem jest jankeski wykonawca jazzowy. W 2004 roku zaatakował ją w domu portugalski admirator, w 2008 roku zniknęła na 3 dni w Brukseli. Zdaje się porwał ją taksówkarz.

Opublikowała trzy autobiograficzne książki:

• Kwiat pustyni (Desert Flower), 1998, ogólnoświatowy bestseller
• Córka nomadów (Desert Dawn), 2002
• Desert Children, 2005

Nagrody

• Afrika-Preis, 1999
• Corine (zadośćuczynienie literacka), 2002 zа „Córkę nomadów“
• Women’s World Award, 2004 - World Social Award
• Erzbischof-Oscar-Romero-Preis, 2004
• Prix des Générations, 2007

Zaczynał w połowie lat 80′ od sprzedaży T-Shirtów. W 1993 roku złożył firmę odieżową ECKO.
Ecko popularny jest ze swojego poparcia na rzecz wolności wypowiedzi i wspierania nowojorskich graficiarzy.

Karierę rozpoczęła w wieku 15 lat. W roku 2002 została wybrana na modelkę Lary Croft. Brała wkład w kampanii reklamowej L’Oreal.