Kieszeń - bryła materiału w formie woreczka wszyty w kreacja, chlebak, torbę itp. środki pieniężne przypadkiem odbyć się m. in. w spodniach, kurtce, koszuli, bluzie. Zamknięciem kieszeni mogą być wielorakie guziki i suwaki. Kieszenie mogą być wszyte wewnętrznie albo zewnętrznie.

Ponieważ treść poznawcza tego artykułu ma formę jeno zalążkową, pomóż nam ją powiększyć, o w jakim stopniu dysponujesz odpowiednimi źródłami.
Prosimy, zapoznaj się najprzód z zasadami i zaleceniami edytowania Wikipedii.

Ten punkt wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Ażeby dokonać go weryfikowalnym, trzeba oddać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Leryn Franco - (ur. 1 marca 1982 w Asunción) - paragwajska oszczepniczka i modelka.

W 2006 roku zajęła drugie obszar w wyborach Miss Paragwaju. W tym samym roku brała także wkład w konkursie piękności Miss Bikini Universe.

Jej najlepszy wynik witalny w rzucie oszczepem wynosi 55.38 metrów, osiągnięty został przez nią w maju 2007 roku w Brazylii, w mieście Fortaleza. W 2004 na Igrzyskach Olimpijskich w Atenach brała współpraca w eliminacjach rzutu oszczepem. Zajęła 21. obszar w grupie A natomiast 42. w klasyfikacji końcowej. Kwartet lata później na Igrzyskach w Pekinie raz jeszcze brała współpraca w eliminacjach rzutu oszczepem. Tym wspólnie uzyskała 25. pokłosie w grupie B i zajęła 51. obszar w końcowej klasyfikacji.

Churidar

Churidar, ćuridar - strój żeński wzięty w Indiach, noszony głównie przez niezamężne dziewczyny, analogiczny lekko do salwar kamiz, używanego w Pendżabie składający się z obcisłych, zwężonych na dole dolny (szarawarów), luźnej tuniki i dupatty - cienkiego szalu przykrywającego do karmienia dzieci i zarzuconego do tyłu na ramiona. Rutynowy strój w indyjskim tańcu kathak.

Ten paragraf dotyczy części ubioru. Zobacz ponadto: gorset ortopedyczny.

Gorset – część ubioru damskiego używana od końca XIV wieku do pierwszej dekady XX wieku. Podstawowym zadaniem gorsetu jest usztywnienie korpusu, uwydatnienie biustu, akcent i wysmuklenie linii talii. Nieraz domyślny również przez mężczyzn na rzecz odpowiedniego ukształtowania sylwetki.

Formy gorsetów, materiały wykonania zmieniały się na przestrzeni wieków, owszem gdy zmieniała się image i lansowany doskonałość piękności.

• XIV stulecie — gorsety w miarę luźne, na wcale szerokich ramiączkach, sznurowane na plecach, szyte z dwóch warstw i różnych materiałów. np. skórzane, płócienne, lniane, bawełniane, wykładane jedwabiem, usztywniane fiszbinami z trup czy też prętów
• XVI stulecie — gorsety z pogłębionym dekoltem i wydłużone do talii.
• II jedna druga XVII wieku i XVIII stulecie - wydłużenie z przodu, mocniej usztywniane, modelowały sylwetkę, ciasno sznurowane, zmieniały forma żeber i tym samym wysmuklały sylwetkę. Na nieszczęście było to w szeregu przypadków przyczyną deformacji płuc w okresie dziecięcym, co prowadziło do niewydolności oddechowej i chorób w dojrzałym wieku i skrócenie życia. Głównym zadaniem gorsetu w XVIII wieku było wzniesienie biustu widocznego w głębokim dekolcie i wysmuklenie talii. Od gorsetu odstąpiono w okresie okołorewolucyjnym, inaczej na przełomie XVIII i XIX wieku. Jakkolwiek powrócono do nich w tej chwili wokół 1820 roku.
• XIX stulecie i pierwsza zasada XX. — w najwyższym stopniu skomplikowana stan kroju. Gorsety sięgały do połowy bioder, a wówczas na dodatek spłaszczały bęc. Usztywniane i sznurowane w ów podejście, iż ściskały lekko górne żebra, a ostatnie 3-4 zaginały wręcz do środka, zmniejszając tym samy kubatura klatki piersiowej i spłycając dech. W okolicach talii, krępowały narządy wewnętrzne, deformując je i nienaturalnie rozmieszczając w ograniczonej przez gorset przestrzeni organizmu. Prowadziło to do wczesnych zgonów, krwotoków wewnętrznych i niewydolności oddechowej. Wyjątkowo niesprzyjający działanie miały na rzecz rozwijających się nie prędzej organizmów małych dzieci.
• Po pierwszej wojnie światowej bałwan emancypacji doprowadziła do zniesienia gorsetów i zastąpienia ich biustonoszami, ewentualnie elastycznymi gorsetami gumowanymi.

W dzisiejszych czasach, gorset jest z drugiej ręki w charakterze elegancka dobre imię bielizny.

Osobę zajmującą się gorsetami nazywamy gorseciarką.

Linki zewnętrzne

Zobacz kategorię na Wikimedia Commons:
Gorset

Zobacz parol gorset w Wikisłowniku

• Historia gorsetów

Siedząca świniarka – z mufką

Mufka (niem. Muffe) – część garderoby, która chroni ręce przedtem zimnem; gatunek tunelu wykonanego z futra albo ocieplanego materiału, do którego wsuwało się dłonie z obu stron.

Mufki znane były natychmiast w XVI wieku, jakkolwiek w drugiej połowie wieku XVIII stały się wybitnie powszechne i różnorodne. Nosili je zarówno mężczyźni, kiedy i kobiety. Nieraz były ozdabiane koronkami, haftami i przeróżnymi aplikacjami; takie zabierano chociażby do teatru bądź na bal.

W XIX wieku stały się elementem zaledwie stroju kobiecego, a skądinąd przestały być szczodrze zdobione. Małym dziewczynkom wieszano mufki na sznureczkach, racja podczas gdy współcześnie rękawiczki, co chroniło je przedtem zgubieniem. Na ogół w każdej mufce był ciemny aksamitny lina czy też łańcuszek, jaki jest dozwolone było nabyć w sklepie z mufkami. Takie droga było przydatne, jeżeli pastuch świń musiała mieć czas wolny ręce.

Mufka do futra stanowiła z zanim całokształt; również do płaszcza szyto mufki z tego samego materiału. Elementem dodatkowym mufki była kapitał, w której jest dozwolone było, w zastępstwie w torebce, strzec niezbędne drobiazgi. W wielkich mufkach, które pojawiły się przedtem I wojną światową, było obszar nie przed chwilą na ręce, atoli i na portmonetkę zaś niewielkie sprawunki bądź lornetkę teatralną w pobliżu okazji wizyty w teatrze. Wytworne, bogate damy widywane były w latach 20. i 30. z wielkimi mufkami ze srebrnych lisów.

Schyłek popularności tego elementu garderoby nastąpił w latach 50. XX w.

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Mufka

• Małgorzata Szubert: Leksykon rzeczy minionych i przemijających. Syreni gród: Inspiracja SA, 2003. ISBN 83-7319-138-0. 

Linki zewnętrzne

• Katerine’s Dress Site (mufki na starych ilustracjach) (ang)
• ViewImages (mufki na starych fotografiach) (ang)
• Przykładowe mufki współczesne z funkcją torebki (ang)

Vintage - modła ubierania polegający na noszeniu rzeczy z innej epoki ewentualnie stylizowanych na takie i łączeniu styli pochodzących z różnych epok. Ubrania starsze aniżeli 25 lat są przeciętnie uznawane za vintage. Również rzeczy produkowane w poprzednich dekadach nazywamy vintage. Rzeczy w stylu retro również nazywamy stylem vintage.

Ponieważ treść poznawcza tego artykułu związanego z modą ma formę tylko zalążkową, pomóż nam ją powiększyć, o do tego stopnia dysponujesz odpowiednimi źródłami.
Prosimy, zapoznaj się wpierw z zasadami zaś zaleceniami edytowania Wikipedii.

Emporio Armani to w wyższym stopniu młodzieżowa pasek Armaniego, przeznaczona głównie na rzecz młodszych dorosłych. Ta pasek jest trzecią najtańszą linią Armaniego i prawdopodobnie być zakupiona w 13 amerykańskich butikach i w 140 innych sklepach wokół świata, czyniąc tą linię największą dystrybucją Armaniego. Produkty włączone w tę markę to: ubrania “ready-to-wear”, patrzałki przeciwsłoneczne, pachnidło zaś osprzęt i zegarki. Ta pasek jest uważana za “linię pomostu” pośrodku drogimi liniami Armaniego takimi gdy: Armani Collezioni azali Armani Black, a tańszymi liniami takimi gdy Armani Exchange zaś Armani Jeans.

Zegarek podręczny z dewizką

Dewizka – złocisty albo srebrzysty łańcuszek do zegarka noszony teraz przed chwilą do fraka.

Pierwotnie dewizką nazywano pieczątkę z herbem rodowym. Określenie pochodzi od dewizy – hasła na tarczy herbowej. Dewizki uniwersalnie używane były w XVIII wieku, przede wszystkim za panowania Augusta III. W Szkatule Królewskiej księżnej Izabeli Czartoryskiej przechowywana była złota dewizka Stanisława Augusta Poniatowskiego na jedwabnej taśmie (współcześnie obiekt uchodzi za brakujący). Ponadto pieczątki do łańcuszka azaliż taśmy przyczepiano również breloczki i kluczyki.

Od XIX wieku dewizka zaczęła znaczyć łańcuszek, a jedynym elementem do niego doczepianym był sikor podręczny. Nosili je ręce do pracy majętni, przedstawiciele wolnych zawodów, kupcy, przedsiębiorcy. Mniej zamożni nosili często tenże sam łańcuszek z tombaku jak ozdobę kamizelki. Jeżeli mężczyzna nie zakładał kamizelki, przypinał dewizkę specjalnym guzikiem do butonierki, a cebula wkładał do kieszeni marynarki. Innym rozwiązaniem były dewizki w komplecie z klamrą paska; cebula noszony był wówczas w kieszeni spodni.

Pojawienie się i rozpowszechnienie zegarków na rękę spowodowało pochylenie zwyczaju noszenia zegarków kieszonkowych z dewizką.

• Małgorzata Szubert: Leksykon rzeczy minionych i przemijających. Syreni gród: Wena SA, 2003. ISBN 83-7319-138-0. 

Przypisy

1. ↑ Zobrazowanie i zdjęcia na stronie MKiDN (pl). .

Mundu - strój terenowy z drugiej ręki zarówno przez mężczyzn, kiedy i kobiety w południowych Indiach, forma białego sarongu z paskiem w innym kolorze, zwanym kara. Mężczyźni w czasie pracy często podwijają mundu do góry, zwijając je na pół i zatykają w pasie, przez co tworzy się odmiana spódniczni do kolan, przypomijającej kaledoński kilt bez kraty. Istnieje również gatunek galowy, z haftem zwanym kasavu.

W przypadku mundu kobiecego używanego w Kerali wolno nagrodzić dwoje warianty: kaili mundu - wariant codzienna, używana w zasadzie w ciągu pracy w polu, i kategoria uroczysty mundum neriyathum składający się z dwóch kawałków tkaniny, całokształt przypomina północno-indyjskie sari.

Wilhelm II i jego sumiennie ułożone wąsy

Binda (z niem. Binde oznaczającego opaskę) – temblak zakładana na nocna pora na wąsy w celu nadania im właściwego kształtu po uprzednim nałożeniu na nie pomady. Mocowana była z tyłu głowy ewentualnie do uszu niedaleko pomocy tasiemek czy też gumki. Zakładana również np. na parę godzin poprzednio przyjęciem, by wychwycić wartościowy forma wąsów.

Początki stosowania

W drugiej połowie XIX wieku podbródek i wąsy nie były u mężczyzn rzadkością. Zarost świadczył o ich stateczności i powadze, a młodych i niedoświadczonych nazywano “gołowąsami”. Starsi nosili brody i wąsy, młodzi co najmniej pekaesy albo wąsy. Zarost musiał być niezbyt potężny i troskliwie pielęgnowany (również barwiony na czarno, jak przybywało siwizny). Binda nie właśnie utrwalała postać wąsów, natomiast również chroniła bety nim zabrudzeniem pomadą i czernidłem. Podczas gdy nastała popularność na cienkie wąsy Napoleona III, azali później wąsy Wilhelma II, binda była niezbędna, by je − racja uformowane − utrwalić.

Przestała być używana jak jeden mąż z nadejściem mody na bezproblemowo wygolone twarze w dwudziestoleciu międzywojennym.

• Małgorzata Szubert: Leksykon rzeczy minionych i przemijających. Stolica Polski: Natchnienie SA, 2003. ISBN 83-7319-138-0.